|
Po dwudniowym posiedzeniu londyński sąd nadal nie wydał wyroku w sprawie ekstradycji Juliana Assange’a do Szwecji. Australijczyk pozwolił fotografować się przed budynkiem czekającym na jego oświadczenie mediom, ale nie wypowiedział ani słowa. Na sali sądowej jego obrońcy byli bardziej wymowni.
Więcej pod adresem http://www.polityka.pl/swiat/1517748,1,sad-nad-tworca-wikileaks-w-londynie—dzien-2.read#ixzz1S2pt0M1d
W Bengalu Zachodnim upadł najdłużej utrzymujący się legalny – bo demokratycznie niegdyś wybrany – komunistyczny rząd świata.
Żar leje się z nieba. Niektórzy osłaniają głowy chustkami i partyjnymi sztandarami. Z czół spływa zielony proszek. Zazwyczaj hindusi malują w tym miejscu czerwony znak przynależności wyznaniowej, ale dzisiaj kolor czerwony nie jest w dobrym tonie. Zielony znak na czole to polityczny manifest. Pan z teczką, w białej koszuli, lekarz z zawodu, opowiada z bladym uśmiechem: - Możemy mieć tylko nadzieję. Nikt poza komunistami nie miał okazji rządzić tu od dekad. Chcemy zmiany. – Największym błędem komunistów była sprawa ziemi – dodaje.
Więcej pod adresem http://www.polityka.pl/swiat/analizy/1517444,1,reportaz-koniec-komunizmu-w-bengalu-zachodnim.read#ixzz1S5VhKinf
Two long-haired old boys wearing t-shirts install themselves on the stage with the Pre-Raphaelite paintings as a backdrop. It takes a while, as they have a lot of musical equipment: saws, rattles, bowels and strings stretched across what looks like a ping-pong table. Finally they start the performance. They bang wood against metal, poke the bowels with the bow, drag the saw up and down the strings. It reminds me of the times when my younger brother, then a toddler, experimented with a nail, hammer and electric plug, with some electrifying results. Poor Lady of Shalott, wafting on painted waters just behind the stage, looks like she is considering drowning herself before she even reaches Camelot.
The theme of this month’s Late at Tate Britain– an artistic event held on the museum’s premises every first Friday of a month – is sublimity. The organizers promise ‘a decadent mix of melodies and noise as avant-garde meets classical’ in exploring the inspirations of Romanticism.
The two leading performers of the noisy Vulture Quartet are accompanied by two computer boys who keep a low-profile behind their laptops. They could easily be mistaken for regular programmers if not for their curious behavior: from time to time they take to shaking and licking their machines, apparently in an effort to generate unheard of sounds.
The rattling goes on, and I’m about to start wondering what’s sublime about it, when the hodgepodge ensemble is joined by a man who elevates it to a new level of avant-gardism. He’s wearing a heavy makeup and an evening dress, an ugly doll dangling by its leg from between the folds of his outfit. In a dramatic gesture of a prima donna he drops his coat from his shoulders and signals the band to start the improvisation.
Ernesto Tomasini, a tenor and falsetto in one, mesmerises even before he begins to sing. He calls himself artiste extraordinaire – one of a kind. He considers himself to be a Vaudevillian and says he feels he has a lot in common with castrati. He is funny and outrageous at the same time. The scale of his voice goes hand in hand with mastery in acting.
In Tate Britain last night he was in full control of the neck-breaking performance, not for a moment letting the improvisation lose its edge. The effect of combining Tomasini’s operatic voice and melodramatic performance with the noises and screeches of The Vultures Quartet couldn’t be more discordant. But because it was so outrageously mismatched, it gripped you by the neck and held you like that until the end. Was it sublime? Who cares.
Late at Tate Britain is a regular event including exhibitions, performances, music, talks and film, organised by Tate Britain on every first Friday of a month from 18.00 to 22.00. Next Late at Tate Britain: Friday 7 January 2011. Entrance free. For more information check: http://www.tate.org.uk/britain/eventseducation/lateattatebritain/
It might not please a language purist, but more and more people use English as their second language. In fact the proportions are not in favor of native-speakers: it’s 1.8 billion against 400 million – or one native out of four non-native English speakers. These numbers have literal consequences.
Throughout its history, the exhibition informs, English has absorbed words from 350 languages. The most significant manuscript written in Old English between the 8th and the early 11th century, Beowulf, sounds very much like Danish to somebody who is familiar with the ‘potato-in-throat’ Germanic language. One should not be surprised: English evolved from Germanic roots reaching back to the 5th and 6th century and later borrowed abundantly from the Vikings.
Fast forward a couple of centuries and English is now exporting this abundant vocabulary as a global lingua franca. It has given birth to many native hybrids, from Anglo-Indian, South African, Australian and American – to Konglish (English in South Korea) and even Spanglish (though no, this is not an officially recognized variety). It’s worth to remember that it took some time for Australian English to be accepted, so these illegitimate offsprings might one day be also approved. There are some candidates. Indian English might be one of them; Spanglish is probably not.
There are same patterns for English usage emerging in Hong-Kong, Malaysia and Singapore that may lead to a formation of a South-East Asian English, linguists say. Books are written in English in Africa and India. Who knows, maybe soon countries outside the Commonwealth, say Russia, Norway or France, will boast their own breed of writers expressing themselves in English? Be sure their usage of English is going to influence the original English usage, for better or for worse.
The exhibition is surely a feast for historians – with so many landmark volumes dating back to the Middle Ages. It will make students of humanities drop their jaws. School kids will benefit too but might find it a bit hard to engage. Books showcased in glass cabinets are not exactly what your teenage sister calls fun.
In fact, in the era of interactive media – with newspapers feeding readers with videocasts and podcasts, and iPad changing the way we read – the organizers didn’t seem to have fully embraced this new stage of the English evolution yet.
Evolving English: One Language, Many Voices is at the British Library from 12 November to 3 April. Entrance is free. There’s a linked events programme and an accompanying book.
It’s not a recommended evening out choice for those who prefer Shiraz over Mole Catcher and lettuce over a bloody steak. But some wine-drinking undogmatic vegetarians might fall for the Crosse Keys.
We’ve missed the Major of London’s Remembrance Day’s speech: the paramedics were serving hot tea to the last elderly participant who fainted, apparently overwhelmed by the emotions of the day. Cleaning vehicles gushed streams of water on the dusk-filled streets. The only residue of the Mayor’s appearance was a gilded makeshift gallery in front of his residence in the Mansion House, with two rows of empty, red upholstered chairs.
The Leadenhall Market, the Lloyd’s building, the Monument, the luxurious Royal Exchange, the windowless wall that shields the Bank of England, and the 40 floors, 180 meters tall, closed for public tower of 30 St Mary Axe. Our feet were hurting and our throats were dry after the whole day of sightseeing. But all Starbucks and Prêt a Mangers in London’s historical and financial district were closed on Saturday afternoon. It seemed to be almost a mirage when a high arched gate appeared right across the street leading to a blinking interior. A casino? Surely not a bank?
Groups of elderly men holding mugs of beer lined the way to an oval shaped bar that looked a bit like a giant roulette wheel in the middle of the spacey hall. A monitor over the bar showed the number of hand pumps dispensing different types of ale. There were 48 of them. Feasting students occupied a couple of long tables to the left.
The Crosse Keys, one of the 700 pubs in the Weatherspoon’s mixed reputation chain, used to be the main banking floor of the London headquarters of the Hong Kong and Shanghai bank in the early 20th century. Huge and prestigious, it was built to the highest standards and could easily be a ball room in a city that had less cubature to waste. Thick columns, a dome, marble walls and heavy chandelier make you think of queens and kings who paraded by outside in the Gracechurch street on their royal processional route from the Tower.
But don’t expect royal treatment here. It’s self- service. The tables are a bit sticky and you’d have to wait for the waiter to remove dirty dishes. Even an ordinary German bratwurst tastes better, my German companion remarks, hacking two sausages with chips and beans. But he admits it is quite a decent meal considering its cost of £3.99, an unexpected price in a banking district. A sporadic vegetarian, I savor my first ever steak and kidney pudding with mashed peas, gravy and chips – the chain’s ‘award-winning recipe, made with British farm-assured beef’. Overadvertised, I’d say.
But the best of the Crosse Keys is unfiltered, unpasteurised, hand-pulled, non-carbonated real ale. A wide selection of Cask Marque accredited British beer comes to our table in small glasses of different shades of ochre, caramel, bronze and hazel, pumped from a dozen of hand pumps offering around 50 different beers. It’s the regular Wetherspoon’s beer festival that attracts a mixed crowd of City workers, a few tourists and ale lovers from around the country.
The Crosse Keys, 9 Gracechurch Street, City of London.
Facilities : Fruit/Golf Machine, Guest Ales
Chain : J.D.Wetherspoon
Horse racing, sports betting, jackpot, bingo. Recently also a newcomer in the business – online casinos. British gambling industry yields billions every year. In 2006/07 the sector’s profits were estimated at £9.9 billion. Increasingly, the money is coming from betting shops that proliferate in unlikely areas, such as borough of Haringay in northern London.
There are nine betting shops along just a 300m stretch of Green Lanes, a high street in one of Haringey’s neighborhoods, misleadingly named Harringay. The street has been dubbed a “Mini Las Vegas” by its residents, who decry the disruptive impact the ‘bookies’ have on their neighborhood.
Hugh Flouch, founder of Harringay Online, a social networking site for Harringay residents, has mapped all betting shops in his neighborhood. His data shows that since 2006 Harringay has seen a 66 percent growth in the number of betting shops. “We can now boast 14 percent of the borough’s gambling establishments,” he said. Harringay Online has played a crucial role in the battle against betting. “It has been the platform that has informed people and generated support for action on this issue,” says Flouch. “We’ve put a lot of time in to it. I was personally involved in the planning appeals and court cases; we stirred the local MP into action.”
There were petitions, letters and rallies. Quite early on, a Labour MP for Tottenham, David Lammy, joined the local case and started campaigning against the saturation of betting shops in his constituency. Other local parties followed suit, with Tottenham Greens, Conservatives and Liberal Democrats taking an anti-betting stand.
Betting chains have been accused of causing many social evils, the most vile sin being leeching money out of poor areas. Not only is gambling addictive, the residents and members of Harringay Online say, but it also attracts crime, gives a bad impression to young people and takes away choice for the community to welcome other types of businesses.
The first tangible victory for Harringay residents came in November 2009 when a planning inspector refused permission for 24-hour opening of one of Green Lanes’ arcades. Residents-cum-activists flooded the forum with exclamatory posts: ‘Local democracy in action’, ‘Joint community triumph’,‘Citizens against casinos’. In September, a mass anti-gambling shop rally was organised in Tottenham - an area with 39 bookmakers and no bookshop.
In the meantime, Labour politicians started lobbying the government to make amendments in the law to allow citizens a greater say on what businesses should exist in their communities. It’s now the Gambling Act of 2005 against the Sustainable Communities Act of 2007; it’s the gambling industry versus local citizens.
Last week the campaign to ‘reclaim the streets from bookmakers’ took yet another turn. Haringey Council announced that it will investigate the problem. All parties involved – residents’ associations, the police, gambling awareness groups, representatives from local betting shop operators, the Association of British Bookmakers and council planning and licensing officers – will be consulted on the impact of betting shops in the borough, and the findings will be fed back to Haringey Council’s Cabinet.
The meeting – open for public – of the Haringey Council’s Overview and Scrutiny Committee will be held on November 10 at the Civic Centre, High Road, Wood Green.
Harringay Online, a double-award winning citizen-led network for the neighbourhood of Harringay, can be found here.
Policja od dzieci
W berlińskiej podstawówce Magda wpadła w złe towarzystwo: papierosy, alkohol, narkotyki. - Narkotyków nie brałam – protestuje. W szkole obrywała od koleżanek. W ósmej klasie zaczęła oddawać. - Mam kraft, więc co drugi dzień wzywano policję. Umieszczono ją w szpitalu psychiatrycznym, skąd uciekła po ośmiu miesiącach wegetacji. -Może lepiej, gdybym chodziła do szkoły w Polsce? – zastanawia się głośno. W Berlinie obrywała za polski? – Gdzie tam. Byłam gruba i słabo się uczyłam. Zresztą biły mnie głównie Turczynki.
Mama Magdy przyjechała do Niemiec w 1989 roku. Za marzeniami. Tu wyszła za mąż za Polaka, urodziła córkę i przez pół roku pracowała w Rossmanie. Teraz jest rozwiedziona, na zasiłku i bezskutecznie szuka pracy. - Popełniłam wiele błędów wychowawczych. – Nadal płacze, kiedy mówi o problemach 17-letniej córki - Ale nikt mi dziecka nawet nie próbował odbierać. Magda sama zgłosiła się do Jugendamtu.
Niemieckie urzędy ds. dzieci i młodzieży mają u nas fatalną sławę. Zaraz obok Eryki Steinbach, ich działalność wzbudza silne narodowe emocje. Głośno było o rodzicach, którzy wytoczyli przeciwko urzędowi najcięższe armaty. Polskie stowarzyszenie Rodzice Przeciw Dyskryminacji Dzieci zarzuca Republice Federalnej germanizację dzieci, przymusową integrację i nazistowskie praktyki. Dowodem diabolicznych intencji Niemców są zakazy używania ojczystego języka podczas rozmów nadzorowanych z dziećmi i bezpodstawne odbieranie praw rodzicielskich. Do Parlamentu Europejskiego wpłynęło blisko dwieście skarg na niemiecką „policję od dzieci”. Nie tylko zresztą od rodziców polskich. W styczniu zeszłego roku sąd krajowy w Hamburgu odrzucił pozew Wojciecha Pomorskiego, który oskarżył miasto oraz miejscowy urząd ds. dzieci i młodzieży o dyskryminację ze względu na przynależność narodową.
Trójkąt rodzinny
Pani Małgosia przestraszyła się, kiedy do drzwi zapukał urzędnik, przyznaje. Jugendamt brzmi groźnie. Według opinii przedszkola, jej córka miała problemy z mówieniem i nie odpowiadała na pytania.
U pani Doroty urzędnik zjawił się z powodu donosu znajomej, która podejrzewała jej męża o pedofilię. -Nic z tych rzeczy. Miał inne wady, ale akurat nie tę. –zaprzecza. Dodoaje, że nie raz spotkała się z dyskryminacją w Niemczech. - W Arbeitsamcie powiedziano mi, że nie powinnam samowolnie wypowiadać mieszkania. Wyczułam, że to dlatego, że jestem Polką.
Ale o Jugendamtach obie będą mówić dobrze.
Właściwie nie ma ich do czego porównać. Taka instytucja w Polsce nie istnieje. Nasz rzecznik praw dziecka, ostatnio wzmocniony, jest słabszy od każdego niemieckiego urzędu zajmującego się dziećmi. Ustawa, na mocy której Jugendamty działają rzeczywiście sięga czasów III Rzeszy, choć pierwsze urzędy powstały wcześniej, a naziści tylko dostosowali je do swoich celów. Jednak do dzisiaj organy państwa niemieckiego są zobowiązane do interwencji w sytuacji, kiedy istnieje jakiekolwiek podejrzenie, że dziecku dzieje się krzywda –i krytyków tej prerogatywy jest bardzo niewielu. - Są to resztki z ustawy o policji – potwierdza profesor Helga Oberloskamp z Wyższej Szkoły w Kolonii. - Stroną w sporze jest urząd i żaden obywatel nie może się temu przeciwstawić.
W zeszłym roku dzielnicowy urząd ds. dzieci i młodzieży w berlińskiej dzielnicy Mitte interweniował 1275 razy, z czego dwieście zgłoszeń zakończyło się odebraniem dziecka. W prawie 85 proc. interwencji rodzice sami dochodzili do wniosku, że potrzebują wsparcia i zgadzali się na proponowaną pomoc. Andreas Hampe-Grosser, kierownik działu ds. wychowania, ochrony dzieci i poradnictwa zawodowego dla młodzieży w tym dzielnicowym urzędzie, broni swojej misji. -Niemiecka prasa błędnie przedstawia naszą rolę. „Jugendamt zabrał dziecko”, „Jugendamt nie dopilnował”… My nie zabieramy rodzicom dzieci. To skomplikowany proces, do którego potrzebna jest decyzja sądu – odpiera zarzuty.
Na każdy telefon trzeba zareagować i zrobić rozpoznanie. Czasem na pierwszy rzut oka wiadomo, że dziecko jest głodne i bite. Najczęściej jednak do urzędu dzwoni szkoła, bo chodzi o wagarowanie. W ocenie sytuacji dziecka urzędnik nie ma żadnej dowolności. Diagnozę stawia na podstawie szczegółowych pytań zawartych w kilkudziesięciostronicowym formularzu. Solidnie i po niemiecku. I mimo, że w ogromnej ilości przypadków sytuacja nie jest krytyczna, urząd zwołuje spotkanie. Przy stole siada matka, ojciec, dziecko i urzędnik państwowy. Wspólnie ustalają plan pomocy i spisują umowę, w której zawarte są cele do osiągnięcia. „Chcemy wstawać rano i wysyłać dziecko do szkoły. Odremontujemy mieszkanie i zgłosimy się do poradnictwa dla dłużników. Zaczniemy uczyć się niemieckiego, żeby dogadać się z nauczycielami. Podpisano: rodzice”.
Kulturowy karambol
Pani Małgosia mieszka w Niemczech od 1996 roku. Mąż jest Polakiem z niemieckim obywatelstwem. On ma rentę, ona Hartz IV (zasiłek dla bezrobotnych), trzy córki dostają Kindergeld (zasiłek na dziecko), a cała rodzina pomoc wychowawczą i integracyjną. Ten ostatni rachunek płaci Jugendamt. Dzięki wsparciu urzędu rodzinie udało się zamienić zapleśniałe mieszkanie i uchronić średnią córkę przed szkołą dla ciężko upośledzonych dzieci. Urzędnicy nigdy nie interesowali się, w jakim języku rozmawiają w domu.
W 2009 r. berlińskie urzędy ds. dzieci i młodzieży wydały w sumie 400 mln euro na różne formy pomocy rodzinom: terapie rodzinne, psychoterapie, pobyty w placówkach dziennych i stacjonarnych, kształcenie zawodowe. W Berlinie-Mitte kasa idzie głównie na rodziny imigranckie, bo blisko 70 proc. mieszkańców dzielnicy to przyjezdni. Z badań przeprowadzonych tu w 2008 r. wynika, że 48,8 proc. dzieci w wieku przedszkolnym nie zna niemieckiego na wystarczającym poziomie, by rozpocząć naukę w pierwszej klasie. Nie wszystkie rodziny są na socjalu, ale większość ledwie wiąże koniec z końcem. Ponad 60 proc. mieszkańców zwolnionych jest z obowiązku płacenia za podręczniki szkolne, a w niektórych rejonach bezrobocie sięga 16 proc. Doskonały grunt pod rodzinne problemy. Kłótnie, rozwody, długi, nieznajomość języka. A to i tak dobry wynik w porównaniu z rekordzistą w tej kategorii, berlińskim Neukölln.
Polacy mogą się chyba tylko cieszyć, że dla wścibskich Jugendamtów nasz mocny rys narodowy jest ledwie dostrzegalny. Po prostu ginie w wieloetnicznym karambolu, z którym urząd ma na co dzień do czynienia. W praktyce nawet nie mówi się o polskich imigrantach, mimo, że w Berlinie mieszka ich nieoficjalnie 150 tysięcy, a prawdopodobnie więcej. Według niemieckich urzędników Polacy są świetnie zintegrowani, jak, powiedzmy, Anglicy, Francuzi i Belgowie. -Najbardziej chyba katastrofalną konstelacją dwunarodową, z jaką miałem do czynienia, była matka Turczynka i ojciec z Czarnej Afryki – Hampe-Grosser szuka właściwego odniesienia. Osobiście nigdy nie spotkał się z przypadkiem, żeby w rozmowie nadzorowanej z dzieckiem zakazano używania języka polskiego. -Nam chodzi o to, żeby stworzyć atmosferę współpracy, a do tego potrzebny jest wspólny język – dziwi się. -Jeśli to konieczne, przywołujemy tłumacza. W przypadku polskiego rodzica z Hamburga popełniono duży fachowy błąd, przyznaje.
Z powodu tych fatalnych błędów Polacy w Niemczech boją się niemieckich instytucji. Zamiast tego pielgrzymują do ambasady, ministerstw w Warszawie, Brukseli i Strasburga. - Obywatel polski ma prawo oczekiwać pomocy – potwierdza Bartłomiej Rosik z polskiej Ambasady w Berlinie. Ale żeby sprostać wszystkim oczekiwaniom, konsulat musiałby być monstrualny.- Ludzie być może zapominają, że w sprawach rozwodowych decydują niezawisłe sądy, nie tylko Jugendamty. Konsul nie może być gwarantem ich wyniku – tłumaczy. I uspokaja: Niemcy są krajem demokratycznym, który sprawnie funkcjonuje, a Berlin to wielokulturowe, otwarte miasto. W strukturach niemieckich działa wielu Polaków, również jako specjaliści oddelegowani do zajmowania się sprawami innych Polaków.
Gdyby nie odium wiszące nad Jugendamtami Polacy po lewej stronie Odry prawdopodobnie częściej korzystaliby z przysługującej im pomocy, wierzy Danuta Stokowski z AIEH, Towarzystwa Ambulatoryjnej Pomocy Wychowawczej w Berlinie. -Z naszych wieloletnich doświadczeń wynika, że polscy rodzice, często kierowani wstydem lub obawą, że odebrane zostaną im prawa rodzicielskie, niechętnie zwracają się z prośbą o pomoc. Nie chcą, żeby jakaś instytucja miała wgląd w ich prywatne sprawy. Wielu obawia się, że przy okazaniu jakiejkolwiek słabości (a za słabość paradoksalnie uważają przyjęcie pomocy) dziecko narażone jest na umieszczenie w niemieckiej rodzinie. - Trudno z tym przesądem walczyć –ubolewa.
Takich organizacji pozarządowych jak AIEH, odciążających Jugendamty w bezpośrednich kontaktach z kulturowo odmiennymi klientami, jest w Berlinie więcej. Ich wizytówką jest wielokulturowość i imigranckie korzenie. Dzięki nim zły „policjant od dzieci” ma znajomą twarz. Jeśli rodzice nie mówią po niemiecku, mają prawo wybrać instytucję lub osobę, z którą będą się czuli komfortowo. W każdej chwili mogą też z niej zrezygnować.
Wanda chciała Niemca
Liczba dwunarodowych małżeństw rośnie na całym świecie, w Europie zwłaszcza, a polsko-niemieckich szczególnie dynamicznie. Rocznie zawieranych jest około150 tys. tych ostatnich, głównie Polek z Niemcami. Trend ten może cieszyć, jako sygnał zacieśniania dwustronnych stosunków, ale niestety proporcjonalnie rośnie też liczba rozwodów. Sprawy nabierają niebezpiecznego wymiaru, kiedy konflikt kończy się uprowadzeniem dziecka przez jedno z małżonków. W 2008 r. nielegalnie wywieziono z Niemiec 40 dzieci, dwa razy więcej niż w 2004. Do Polski rocznie trafia około 70-80 spraw dotyczących uprowadzenia dzieci za granicę. Według danych Ministerstwa Sprawiedliwości z 2009 r., ich sprawczyniami są najczęściej Polki, które związały się z obywatelami innych państw, po czym postanowiły wrócić z dziećmi do kraju.
-Sądy mają ciężki orzech do zgryzienia – przyznaje Sabine Brieger, sędzia w sprawach rodzinnych w sądzie grodzkim Pankow-Weissensee w Berlinie. -Z punktu widzenia dobra dziecka nie wiadomo, co jest lepsze: żeby zostało w kraju matki, do którego je nielegalnie wywieziono, czy zgodnie z prawem wróciło do ojca do Niemiec, gdzie jest jego stałe miejsce pobytu. Sąd jest jednak od tego, żeby działać na podstawie prawa. A konwencja haska mówi, że ten kraj, z którym dziecko było najbardziej związane, najlepiej podejmie decyzję w jego sprawie. -Po to posługujemy się konwencją, żeby nie dochodziło do samosądów – podkreśla.
Trudno to jednak przetłumaczyć ludziom, którzy akurat z hukiem się rozwodzą. W walce o dzieci sięgają nawet po broń narodową.
Rodzinny bastion
Na konferencji zorganizowanej w kwietniu przez Akademię Społeczną Gorss Pinnow polscy i niemieccy eksperci od spraw rodzinnych po raz pierwszy próbowali zrozumieć skąd się wziął ten rodzinny ambaras, w który zostały wciągnięte oba kraje. Niemcom otworzyły się oczy na różnice polsko-niemieckie. A Polacy pozazdrościli sąsiadom złego policjanta.
Szokiem dla niektórych może być wiadomość, że w Niemczech konflikt rodzinny rozgrywa się w trójkącie. Biorą w nim udział na równych prawach rodzice, dziecko i państwo. W przypadku rozwodu Jugendamt wkracza automatycznie i nie pyta o pozwolenie. Poucza dorosłych o prawach rodzicielskich i spisuje sprawozdanie dla sądu. Tak, państwo niemieckie ma dużo więcej do powiedzenia w sprawach dzieci i młodzieży, przyznają Niemcy. Nieletni nie jest tylko przedmiotem decyzji rodziców, ale także podopiecznym opiekuńczego państwa.
Niemcy mają więc problem ze zrozumieniem, że polska rodzina, nawet dysfunkcjonalna, jest silniejsza od potomka i państwa razem wziętych. Polskie dziecko zaliczane jest do stadła i niepytane o zdanie we własnej sprawie, a wtrącanie się urzędników w jego wychowanie przewidziano właściwie tylko dla zdemoralizowanych nieletnich. Żaden szanujący się rodzic nie zwróci się do ośrodka pomocy społecznej, którego klientelą jest „margines”. Wstrząsający dla Niemców jest zwłaszcza fakt, że według niektórych szacunków aż 60 proc. adoptowanych u nas dzieci zostało przekazanych spokrewnionym rodzinom zastępczym, babkom i ciotkom, które biorą za to pieniądze, ale nie chronią krewniaków przed wpływem nieodpowiedzialnych rodziców biologicznych.
Wolnoć Tomku w swoim domku, można na to odpowiedzieć. Z tym, że zamykanie się w rodzinnym bastionie na obczyźnie ma przykre skutki uboczne. Grozi postawami męczeńsko-prześladowczymi, twierdzą psycholodzy, a te nie tylko utrudniają integrację, ale w dodatku unieszczęśliwiają. W takiej atmosferze nie sposób wychować dziecka, które będzie miało adekwatną samoocenę, czuło się akceptowane, umiało wykorzystać swoją kreatywność, znaleźć przyjaciół – słowem, dziecka szczęśliwego, ostrzega Danuta Stokowski.
Eksperci od rodzin zgadzają się, że naprawę polsko-niemieckich stosunków trzeba zacząć od abecadła. Wydać dwujęzyczne poradniki o podstawowych kwestiach dotyczących polskich dzieci w Niemczech. Poinformować polskich rodziców na emigracji o ich prawach, różnicach w systemach prawnych i dostępnej pomocy. Stworzyć listę polsko-niemieckich mediatorów. -Życzyłbym sobie, aby wykazano więcej wyczucia w sytuacjach, kiedy musi zostać podjęta decyzja na niekorzyść polskiego rodzica - apeluje do Niemców Bartłomiej Rosik. - Trzeba włączyć ich w decyzje, zwłaszcza tych niemówiących po niemiecku.
Stróż z latarnią
Miesiąc temu Jugendamt zaproponował Magdzie sposób na zdobycie wymarzonego zawodu. Nie potrzebna jej będzie do tego matura. W internacie, daleko od cywilizacji i wszystkich jej zgubnych wpływów, z końmi i pod pedagogiczną opieką, niemiecki urząd zafundował dziewczynie trzyletnie wykształcenie opiekunki dla zwierząt. Do tego utrzymanie plus ferie, raz nawet pobyt z delfinami na Malcie. W zamian Magda ma pracować przy koniach i przestrzegać reguł. Dobrze wie, że to pewnie jej ostatnia szansa.
A może i Polakom przydałby się Jugendamt, proponuje Stokowski? Taki supertata, któremu nastolatek może się poskarżyć, kiedy ma już dość toksycznych rodziców? Doradca, do którego może zwrócić się rozwodząca się kobieta, zanim desperacko wywiezie dziecko? Rozjemca, traktujący prawa niedorosłych na równi z prawami dorosłych? Nie policjant, ale powiedzmy… stróż z latarnią?
„Ludzie, kupować, kupować zaraz zamykamy!”, starzec z siwą brodą w czarnym garniturze nawołuje przez mikrofon z wysokości prezbiterium. Tuż pod prezbiterium pełną parą pracuje polowa kuchnia, serwując grünkohl i zupę. Tłum przebiera w stosach naczyń, ozdób choinkowych i starej elektroniki. W czwartą niedzielę przed Bożym Narodzeniem kościół Marcina Lutra w Berlinie zamienia się w targowisko. Ławki idą w kąt, a wierni oddają się wymianie handlowej.
Jak najlepiej przekonać do siebie skłócone narody? Wypuścić je na boisko. Z takiego założenia wyszli dyplomaci, którzy postanowili doprowadzić do pojednania Turcji z Armenią.
Kiedy rok temu drużyna turecka grała z drużyną Armenii w Erywaniu, lokalni kibice wygwizdali turecki hymn narodowy. Tym razem miało nie być tego typu nieprzyjemności.
Czy Chiny, Rosja, Arabowie, Japonia i Francja chcą pozbyć się dolara w rozliczeniach w handlu ropą? Są sygnały, że pogłoska może okazać się prawdziwa.
Niedawno na granicy Włoch ze Szwajcarią zatrzymano dwóch japońskich dżentelmenów z walizką wypchaną obligacjami wartymi 134 mld dolarów. To tyle, ile wynosi roczny produkt krajowy brutto Singapuru. Informacja pewnie zostałaby zaliczona do kategorii „drobnych” fałszerstw, gdyby nie krążące w prasie pogłoski o międzynarodowym spisku. Jego celem ma być zniesienie dolara jako waluty, w której banki centralne trzymają rezerwy. Według teorii spiskowej, Japończycy z walizką to nie pospolici fałszerze, ale agenci japońskiego ministerstwa finansów, które zleciło im pozbycie się części amerykańskich obligacji zalegających w japońskich sejfach.
